"Ένα ταξίδι με τη μηχανή του χρόνου: Περιγράψτε την ιστορική στιγμή στην οποία θα θέλατε να μεταφερθείτε".
Δημοσιεύω τις εργασίες που ξεχώρισαν, οι περισσότερες όμως έγιναν στο powerpoint και μπορείτε να τις δείτε στη διεύθυνση: [users.las.sch.gr] . Ευχαριστώ όλα τα παιδιά που εργάστηκαν, αλλά και όλους τους μαθητές της Γ΄ γι΄αυτήν την όμορφη χρονιά που περάσαμε... Καλό Καλοκαίρι!
Νίκανδρος Σηφάκης, Γ1
Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει με την οικογένειά του κοντά στη Νέα Υόρκη στην τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Έχω έναν αδελφό επιχειρηματία στην πόλη αυτή ο οποίος ζει εκεί με την γυναίκα του.
ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΜΑ1925. Ζω με την οικογένειά μου σε μια υπέροχη ζωή ,στο Ισττσέστερ, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Νέα Υόρκη, μέρος από όπου κατάγεται η γυναίκα μου ,Κιμ. Όλα εδώ κυλούν υπέροχα. Δόξα το Θεό η σοδειά είναι καλή και μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με το εισόδημα. Η γυναίκα μου ανακοίνωσε ότι περιμένει το δεύτερο παιδί της οικογένειας και μόλις το άκουσα το καταχάρηκα. Συχνά λάμβανα γράμματα από τον αδερφό μου τον Έβανς που ζούσε στην Νέα Υόρκη. Μου έλεγε πως η ζωή αυτού και της οικογενείας του κυλούσε επίσης υπέροχα. Είχε ένα μαγαζί με ρούχα το οποίο είχε πολύ κίνηση. Μου είπε μια μέρα ότι έβαλε την επιχείρηση του στο χρηματιστήριο ελπίζοντας ότι θα αυξηθεί το κεφάλαιο του. Φαινόταν αισιόδοξος. Γενικά υπήρχε μια αισιοδοξία εκείνη την εποχή. Χρήμα υπήρχε και πολύ μάλιστα. Ήμασταν μια χώρα που αναπτυσσόμασταν ραγδαία. Από εμάς δανείζονταν και οι Ευρωπαίοι. Από όπου και να το έβλεπε κάποιος θα καταλάβαινε ότι η Αμερική ήταν ένα μεγαθήριο. 1927. Η ζωή μας πηγαίνει όλο προς το καλύτερο. Όλα κυλούν υπέροχα και στην Νέα Υόρκη και στα προάστια. Το δεύτερο παιδί μου γεννήθηκε, η σοδειά ήταν καλή και τα προϊόντα πουλιόνταν. Και ο αδερφός μου από το καλό στο καλύτερο. Και αυτός πουλούσε τα εμπυρεύματα του. Και στο χρηματιστήριο όλα καλά του πήγαιναν. Παράλληλα νέα προϊόντα βγήκαν στη αγορά. Το αποκορύφωμα το «αμερικάνικο θαύμα» της Φορντ, μιας αυτοκινητοβιομηχανίας που ελάχιστοι γνώριζαν την ύπαρξη της, που ήταν ένα αυτοκίνητο που έφερε επανάσταση στον τομέα αυτό. Το 1928 η Αμερική βρισκόταν στην καλύτερη περίοδο της μέχρι τότε ιστορίας της. Ακόμα και ο ίδιος ο Κάλβιν Κόλιτζ βγήκε και είπε ότι η χώρα μπορεί να κοιτάζει το παρόν με ικανοποίηση και το μέλλον με αρκετή αισιοδοξία. Κανείς δεν ένιωθε φόβο για κάτι κακό που μπορούσε να γίνει. Όλοι πίστευαν πως θα ζούσαν μια άνετη ζωή. Κανείς δεν σκεφτόταν αρνητικά. Όλα ήταν θετικά για όλους. Ήμαστε στις 16 Οκτωβρίου του 1929. Οι ΗΠΑ συνέχιζε να αναπτύσσεται θετικά. Το βράδυ εκείνης της μέρας δεν ήταν και το πιο ευχάριστο στην οικογένειά μου. Πέσαμε για ύπνο με την γυναίκα μου. Αυτή είχε κοιμηθεί ενώ εγώ διάβαζα εφημερίδα. Με πήρα και εμένα ο ύπνος αργότερα. Ξαφνικά αυτή άρχιζε να μην αισθανόταν καλά. Ξύπνησε αναστατωμένη τις πρώτες πρωινές ώρες. Ξύπνησα και εγώ. Την πλησίασα και τη ρώτησα τι είχε και αυτή μου είπε ότι είδε ένα περίεργο εφιάλτη. Είδε ότι πολλοί άνθρωποι ,ντυμένοι στα μαύρα, κρατούσαν ,ο καθένας από αυτούς ένα σάκο δολάρια, τα οποία ήταν βαμμένα με αίμα. Τους είδε να τα ρίχνουν σε ένα τεράστιο λάκκο και μετά να πέφτουν και οι ίδιοι μέσα. Εγώ παραξενεύτη κα και ξαναέπεσα για ύπνο. Δεν σκέφτηκα τη μπορεί να σήμαινε. Το ίδιο συνεχιζόταν και τα επόμενα βράδια. Έβλεπε πάντα τον ίδιο εφιάλτη. Μετά από λίγες μέρες, για την ακρίβεια την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου λαμβάνω γράμμα από τον αδερφό μου. Μου μιλούσε για ένα σχέδιο που έβαλε μπροστά αυτός και πολλοί άλλοι επιχειρηματίες της Νέας Υόρκης. Βλέποντα ότι πήγαινε καλά η επιχείρηση του, όπως και τον υπόλοιπων επιχειρηματιών, αποφάσισαν όλοι μαζί να πουλήσουν τις μετοχές τις μετοχές τους. Ήλπιζαν όλοι πως θα αγοράζονταν και γίνονταν πλούσιοι.
Έτσι κι έγινε λοιπόν. Όλοι ήθελαν να πουλήσουν τις μετοχές τους επειδή είχαν υψηλές τιμές για να εισπράξουν το κέρδος. Αποτέλεσμα ήταν να πέσουν οι τιμές των μετοχών, επειδή η προσφορά ήταν πολύ μεγάλη και δεν υπήρχε η ανάλογη ζήτηση γιατί δεν υπήρχαν οι ανάλογοι αγοραστές. Και έτσι βρέθηκαν οι μετοχές στα χέρια τους χωρίς να έχουν αξία. Η μεγάλη πτώση των τιμών δημιούργησε πανικό και έτσι έγινε το περίφημο κραχ του 1929. Ήταν Πέμπτη 24 Οκτωβρίου ή αλλιώς μαύρη Πέμπτη. Μια καταστροφική μέρα για την παγκόσμια ιστορία. Από την αρχή ήταν προφανές ότι το σχέδιο αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ένδειξη υπέρμετρης αισιοδοξίας. Ένα σχέδιο χωρίς σχέδιο! Δεν υπήρχε λογική. Η ιδέα του εύκολου χρήματος που μας διακατείχε τότε μας έκανε να σκεφτούμε το μέλλον μόνο αισιόδοξα και όμορφα χωρίς να ζυγίζουμε τις καταστάσεις, τα αρνητικά και τα θετικά. Όλοι εμείς που βλέπαμε τα πράγματα τόσο αισιόδοξα αλλάξαμε πλεύση και όλα έγιναν απαισιόδοξα. Τότε κατάλαβα το όνειρο της γυναίκας μου και τι σήμαιναν όλα αυτά. Στην οικογένειά μου προσπαθήσαμε να κρατηθούμε ψύχραιμοι. Όσο και να προσπαθούσαμε να κρύψουμε την άθλια κατάσταση που επικρατούσε από τα παιδιά μας η θλίψη μας φαινόταν στο πρόσωπό μας. Βρίσκαμε χαζές δικαιολογίες για να μην καταλάβουν τίποτα. Και τα χειρότερα έρχονταν. Έλαβα γράμμα από τον αδερφό μου. Η άθλια κατάστασή του ήταν εμφανέστατη. Ποτέ δεν είχε κάνει τόσα ορθογραφικά λάθη. Έλεγε ότι δεν ήξερε τι να κάνει. Αυτός είχε χρεοκοπήσει. Οι τιμές των μετοχών τις επιχείρησής του είχαν καταρρεύσει. Το μαγαζί του πια δεν είχε τόσο πολύ κόσμο. Σκεφτόταν να το πουλήσει για να βγάλει λίγα λεφτά, για να αγοράσει λίγο φαγητό. Δεν του άρεσαν τα νερόβραστα που έδιναν στα συσσίτια είναι η αλήθεια. Είχε απογοητευτεί πάρα πολύ. Πήρα την πρωτοβουλία να πάω στη Νέα Υόρκη την επομένη. Ήθελα να δω την κατάσταση που επικρατούσε.. Είχα να πάω καιρό στη Νέα Υόρκη και δεν ήθελα να ξαναπάω. Έπρεπε όμως να δω τον αδερφό μου. Έβαλα λίγα αγροτικά προϊόντα μέσα σε μια τσάντα, αποχαιρέτησα την γυναίκα μου και έφυγα με το λεωφορείο της γραμμής. Το λεωφορείο δεν σταμάτησε στο σταθμό αλλά σε ένα οικόπεδο. Οι σταθμοί χρησιμοποιούνταν για τα συσσίτια. Κίνησα λοιπόν προς το σπίτι του Έβανς. Καθώς πήγαινε προς τα'κει αντίκριζα εικόνες που η αλήθεια είναι πως μου φέρναν αναγούλα. Έβλεπα ανθρώπους ντυμένους στη τρίχα με κοστούμια κομψά να σέρνονται στα πεζοδρόμια, άλλους με ταμπέλες που ζητούσαν απελπισμένα κάτι να φάνε, οτιδήποτε. Έφτασα στο σπίτι του αδερφού μου. Μου άνοιξε η γυναίκα του. Καθίσαμε στον καναπέ. Μου διηγήθηκε τι γινόταν μέσα στην πόλη. Την πείνα, τις αυτοκτονίες στην Γουόλ Στριτ. Μου είπε μετά ότι ο Έβανς κίνησε προς το χρηματιστήριο και με παρακάλεσε να πάω να τον φέρω. Την ρώτησα που ακριβώς είναι και μου απάντησε: 'Ακολούθησε το αίμα και θα το βρεις'. Έτσι κι έκανα λοιπόν. Κοίταξα δεξιά μου και είδα ανθρώπους να σηκώνουν πτώματα και να τα πηγαίνουν κάπου, αφήνοντας πίσω μια λωρίδα αίματος. Την ακολούθησα και έφτασα στην Γουόλ Στριτ. Τότε ήταν που ένιωσα πραγματικά χάλια. Το ένα πτώμα ήταν πάνω στο άλλο. Και συνεχώς άνθρωποι να πέφτουν από την κορυφή. Προς στιγμήν είχα ξεχάσει τον λόγο που πήγα εκεί. Άρχισα να ψάχνω τον αδερφό μου αλλά μάταια. Δεν τον βρήκα πο υθενά.Μόλις έφευγα και ένας καινούργιος σωρός από πτώματα σηκωνόταν. Νόμιζα πως είδα τον αδερφό μου εκεί μέσα. Μόλις συνειδητοποίησα ότι όντως αυτός ήταν. Άρχισα να ζαλίζομαι και να παραπατάω. Πήγα αμέσως στο σπίτι και ενημέρωσα την γυναίκα του. Έπρεπε να της το πω. Την πήραν τα κλάματα.Αμέσως της πρότεινα να έρθει να μείνει μαζί μας στα προάστια και έτσι κι έγινε. Σε λίγες μέρες κηδεύσαμε τον Έβανς. Δύσκολη μέρα. Η κουνιάδα μου γύρισε μαζί μου στο Ισττσεστερ. Εκεί συνεχίσαμε τη ζωή μας όλοι μαζί Τα πράγματα καλυτέρευσαν στη συνέχεια με τον Ρούζβελτ . Η οικονομία επανήλθε σιγά-σιγά στους κανονικούς της ρυθμούς. Το μόνο που μας έλειπε ήταν ο Έβανς. Κι όλοι αναρωτιόμασταν 'Έπρεπε να περιμένεις Έβανς, βιάστηκες να φύγεις.'
Μάνος Φραγκιαδάκης, Γιώργος Σπύρου, Γ3
Η απόβαση στη ΝορμανδίαΟ Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία ενεπλάκη η πλειοψηφία των εθνών, που πάλευαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημαντικά θέατρα πολέμου, και που κόστισε περίπου 55,5 εκατομμύρια ζωές. Άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 15 Αυγούστου 1945. "Καινοτομία" αυτού του πολέμου: Η Ατομική Βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος, εξαιτίας της γιγάντωσης της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία, παρότι νικήτριες, έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών τους. Τέλος, από τον πόλεμο αυτό αναδείχτηκαν ως υπερδυνάμεις οι Η.Π.Α. και η Σοβιετική Ένωση.
Απόβαση της Νορμανδίας
Η Απόβαση της Νορμανδίας με κωδική ονομασία Operation Overlord ήταν η Συμμαχική απόβαση στα παράλια της Γαλλίας, που έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου 1944, μέρα γνωστή (εσφαλμένα) και ως D-Day [1]. Αντικειμενικός σκοπός της απόβασης ήταν να δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα από την Καν έως το Χερβούργο, μέσω του οποίου οι Σύμμαχοι θα περνούσαν στρατεύματα από τη Μεγάλη Βρετανίαστην ηπειρωτική Ευρώπη.
Η Μάχη της Νορμανδίας που ακολούθησε, τελείωσε στις 19 Αυγούστου 1944, όταν τα Συμμαχικά στρατεύματα πέρασαν το Σηκουάνα. Επικεφαλής του όλου εγχειρήματος ορίσθηκε ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.
Η αρχική επίθεση έγινε σε δυο φάσεις: κατά τα μεσάνυχτα 5ης προς 6η δυο Αμερικανικές αερομεταφερόμενες μεραρχίες και μια Βρετανική έπεσαν στα μετόπισθεν, και την αυγή ακολούθησε αμφίβια απόβαση Συμμαχικών δυνάμεων που ξεκίνησε κατά τις 6:30. Η διεξαγωγή της απόβασης απαίτησε τη μεταφορά στρατευμάτων και υλικού από την Αγγλία και την Ουαλία με μεταγωγικά αεροπλάνα και πλοία, καθώς και υποστήριξη πυρών από αέρα και θάλασσα. Έγιναν επίσης ναυτικές επιχειρήσεις αντιπερισπασμού και παρενόχλησης προκειμένου να μην επέμβει το Γερμανικό Ναυτικό στις περιοχές που θα γινόταν η απόβαση, ενώ η θάλασσα της Μάγχης αποναρκοθετήθηκε από τις γερμανικές νάρκες και ποντίσθηκαν νέες.
Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος πάνω από τρια εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους οι 195.700 ήταν το προσωπικό των Συμμαχικών σκαφών. Η απόβαση έλαβε χώρα στη χερσόνησο Κοταντέν, την ανατολική όχθη του ποταμού Ορν και τον κόλπο του Σηκουάνα, σε πέντε παραλίες με τα κωδικά ονόματα Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach και Utah Beach. Θεωρήθηκε ότι ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1944, όταν πια είχε εδραιωθεί το προγεφύρωμα των Συμμάχων. Μέχρι τότε είχαν συνολικά μεταφερθεί 850.000 άνδρες, 148.000 οχήματα και 570.000 τόννοι προμηθειών στις γαλλικές ακτές από 7.000 πλοία, από τα οποία μόλις 59 βυθίστηκαν.
Οργάνωση της επιχείρησης
Απαρχές
Ο Βρετανοί πίεζαν από νωρίς για μια Συμμαχική απόβαση σε ευρωπαϊκό έδαφος. Είχαν και ως απροσδόκητο σύμμαχο τον Στάλιν, που πίεζε για τη δημιουργία δεύτερου μετώπου, ώστε να ανακουφιστεί το ρωσικό από τη γερμανική πίεση. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, ήταν πολύ περισσότερο επιφυλακτικοί: Γνώριζαν ότι επιχείρηση τέτοιου μεγέθους χρειαζόταν πολύ προσεκτική προετοιμασία, για να μη καταλήξει σε τραγική αποτυχία (όπως είχε συμβεί στη Διέππη (Dieppe) με τους Καναδούς τo 1942). Αποφασίστηκε ότι προείχε η κατάληψη ολόκληρης της Βόρειας Αφρικής πριν γίνει δυνατή μια απόβαση σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης. Στη διάσκεψη της Καζαμπλάνκα τον Ιανουάριο του 1943 διαπιστώθηκε ότι το κλίμα είχε εξελιχτεί πλέον έτσι που να επιτρέπει το σχεδιασμό μιας μεγάλης αποβατικής επιχείρησης στην Ευρώπη. Αρχικά προτάθηκε ότι τον Αύγουστο του 1943 θα ήταν δυνατή η δημιουργία μιας "γέφυρας" μεταξύ Βρετανίας και Χερσονήσου του Κοταντέν (Cotentin Peninsule) στη Νορμανδία, απ' όπου θα ήταν δυνατή η έναρξη μιας επιχείρησης μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, ύστερα από πιο ώριμες σκέψεις, το σχέδιο αυτό κρίθηκε υπερβολικό και εγκαταλείφθηκε.
Λιμένες "Μάλμπερι"
Don't argue the matter; The difficulties will argue for themselves
Ουίνστων Τσώρτσιλ
Ένα βασικό πρόβλημα της μεταφοράς - κυρίως του υλικού - ήταν η έλλειψη κατάλληλων λιμένων στην περιοχή. Οι μεγάλοι λιμένες (Χερβούργο,Χάβρη, Καλαί) της Νορμανδίας κατέχονταν από τους Γερμανούς και ήταν ουτοπικό να ζητηθεί η κατάληψή τους (σε καλή κατάσταση) πριν ή κατά την απόβαση, καθώς μάλιστα το Χερβούργο και η Χάβρη είχαν άριστα οργανωθεί αμυντικά. Αποφασίστηκε, λοιπόν, ύστερα από ιδέα του Τσώρτσιλ, η κατασκευή δύο "προκατασκευασμένων" λιμανιών, τα οποία ονομάστηκαν "Μάλμπερι" (Mulberry): Ένα στην Όμαχα μπιτς (Μάλμπερι "Α") και ένα στην Αρρομάνς (Γκολντ μπιτς) (Μάλμπερι "Β"). Η ιδέα ήταν απλή: Τα προκατασκευασμένα πλωτά μεταλλικά τμήματα θα ρυμουλκούνταν μέχρι τις γαλλικές ακτές και εκεί θα στερεώνονταν με τη βοήθεια μπετονένιων αρμών και θα συνδέονταν με μεταλλικούς διαδρόμους με την ακτή. Η υπερδομή θα προστίθονταν αργότερα. Απαιτούμενος χρόνος κατασκευής: Μόλις δύο εβδομάδες. Η δυναμικότητα καθενός υπολογίστηκε ίση με αυτή του λιμένα του Ντόβερ. Τα λιμάνια αυτά πράγματι κατασκευάστηκαν, αλλά στις 19 Ιουνίου 1944 μια μεγάλης έντασης θύελλα κατέστρεψε μεγάλα τους τμήματα. Στην Αμερικανική ζώνη αποφασίστηκε η εγκατάλειψή του, στη Βρετανική ζώνη επισκευάστηκε και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων.
Το σχέδιο της Απόβασης
Η απόβαση αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί σε αρχικά τέσσερις διαφορετικούς τομείς ("παραλίες", beach). Αργότερα προστέθηκε και μια πέμπτη (η Γιούτα μπιτς) με το σκεπτικό ότι ήταν πολύ κοντά (μόνο 60 km) στο μεγάλο και σημαντικό λιμάνι του Χερβούργου.Στις δύο δυτικότερες (Γιούτα Μπιτς, Utah Beach και Όμαχα Μπιτς, Omaha Beach) θα αποβιβάζονταν Αμερικανοί, στην τρίτη (Γκολντ Μπιτς, Gold Beach) Βρετανοί, στην τέταρτη (Τζούνο Μπιτς, Juno Beach) Καναδοί και Βρετανοί και στην πέμπτη, ανατολικότερη (Σγουόρντ Μπιτς, Sword Beach) Βρετανοί και μια μικρή μονάδα των "Ελεύθερων Γάλλων". Οι δυνάμεις κάθε τομέα είχαν συγκεκριμένους αντικειμενικούς στόχους. Παράλληλα θα ρίπτονταν με αλεξίπτωτα η 82η και 101η Αμερικανικές Αερομεταφερόμενες Μεραρχίες, η 6η Βρετανική Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και το 1ο Καναδικό Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, ενώ θα γινόταν και αερομεταφορά στρατευμάτων με ανεμόπτερα.
Ο διάπλους της Μάγχης και η φάση εφόδου της απόβασης έλαβαν την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ποσειδών" (Operation Neptune).
Οι Νορμανδικές ακτές παρουσιάζουν την ιδιομορφία της έντονης παλίρροιας. Για να αποβιβαστούν όλες οι δυνάμεις υπό τις ίδιες συνθήκες, ως ώρα απόβασης στην Όμαχα και την Γιούτα μπιτς ορίστηκε η 06:30, ενώ η απόβαση των βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων είχε προγραμματιστεί μεταξύ των ωρών 07:00 και 08:00.
Οι θέσεις
Γιούτα μπιτς
Άνδρες του 8ου Αμερικανικού Συντάγματος Πεζικού αποβιβάζονται στην Γιούτα μπιτς. 6 Ιουνίου 1944
Στην Παραλία αυτή αποβιβάστηκε το VII Αμερικανικό Σώμα Στρατού. Βασικά εμπόδια σε αυτόν τον τομέα δεν ήταν τόσο τα παράκτια έργα και οι δυνάμεις αμύνης, όσο τα φυσικά εμπόδια που θα συναντούσαν οι αποβατικές δυνάμεις κατά την προώθησή τους στο εσωτερικό, καθώς το έδαφος συχνά πλημμύριζε και υπήρχαν πολλοί φράκτες, ενώ οι δρόμοι ήταν περιτριγυρισμένοι από πυκνή και υψηλή βλάστηση: Οι ντόπιοι τους αποκαλούν "Bocage". Το εμπόδιο αυτό αποδείχτηκε καθοριστικό, καθώς ό,τι κινείτο σε αυτού του τύπου δρόμους ήταν ευκολότατος στόχος για τα αεροπλάνα και δε διέθετε τρόπο διαφυγής.
Όμαχα μπιτς
Αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ αμερικανικών και βρετανικών δυνάμεων και, ταυτόχρονα, σημαντικό κόμβο μεταξύ της χερσονήσου του Κοταντέν και της πεδιάδας της Καν. Ήταν η πιο καλά φυλασσόμενη περιοχή, γι' αυτό αποφασίστηκε η συμμετοχή της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας, που είχε πολεμική εμπειρία, στην επιχείρηση αυτού του τομέα. Το έδαφος παρουσίαζε αρκετές δυσκολίες: Σε αντίθεση με τις άλλες ζώνες εφόδου δεν ήταν επίπεδο, αλλά εμφάνιζε λοφίσκους, απότομες κρημώδεις πλαγιές και εξογκώματα που ήταν άμεσα αναγνωρίσιμα και από τη θάλασσα. Η φύση του εδάφους ήταν τέτοια που επέτρεπε στους αμυνόμενους στην ακτή να την εποπτεύουν με ευκολία, ενώ τα περάσματα προς το εσωτερικό ήταν ιδιαίτερα στενά. Επιπλέον, οι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει μια σειρά πολυβολείων που δέσποζαν της ακτής και των περασμάτων, τα οποία έπρεπε να καταληφθούν με άμεση έφοδο. Εδώ σημειώθηκε και μια σημαντική παράλειψη του συμμαχικού τμήματος πληροφοριών: Σχεδόν πίσω από την Όμαχα μπιτς στάθμευε η 352η γερμανική Μεραρχία πεζικού, η οποία πιστευόταν ότι βρισκόταν 20 μίλια πιο μέσα, κοντά στο Σαιν Λο. Την απόβαση στην παραλία αυτή ανέλαβε το 5ο Αμερικανικό Σώμα Στρατού. Αντικειμενικός σκοπός του η εδραίωση ενός προγεφυρώματος μεταξύ των θέσεων Πορ-εν-Μπεσσέν (Port-en-Bessin) και ποταμού Βιρ (Vire), ώστε να μπορέσει να προωθηθεί προς Σαιν Λο και Κομόν (Caumont) και να αποκόψει τις γερμανικές επικοινωνίες.
Γκολντ μπιτς
7 Ιουνίου 1944: Βρετανικό άρμα προχωρά προς τα ενδότερα από την Γκολντ μπιτς
Αποτελούσε τον αντικειμενικό σκοπό της 50ής Μεραρχίας του 2ου Βρετανικού Σώματος Στρατού. Πρώτος αντικειμενικός σκοπός η κατάληψη της λουτρόπολης Αρρομάνς, όπου προβλεπόταν η κατασκευή του πρόχειρου λιμανιού "Μάλμπερι Β" και να προωθηθεί προς τον κόμβο της Μπαγιέ (Bayeux), διατηρώντας την επαφή με τους Αμερικανούς της Όμαχα και τους Καναδούς της Τζούνο μπιτς. Η αντίσταση που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί ήταν λυσσαλέα, ωστόσο κατάφεραν να την ξεπεράσουν, κύρια χάρη στον εξοπλισμό τους με τα λεγόμενα "Funnies" (αστεία) της 79ης θωρακισμένης μεραρχίας: Επρόκειτο για τροποποιημένα άρματα μάχης Σέρμαν Μ4 "Crab", τα οποία στο πρόσθιο τμήμα τους έφεραν δύο μακρείς μεταλλικούς βραχίονες, συνδεδεμένους με ένα κύλινδρο. Σε αυτόν ήταν δεμένα μακριά συρματόσχοινα ή αλυσίδες. Όταν ο κύλινδρος περιστρεφόταν, τα συρματόσχοινα κτυπούσαν το έδαφος σαν μαστίγια, εξουδετερώνοντας, κατ' αυτό τον τρόπο, τις νάρκες που ενδεχομένως υπήρχαν στο έδαφος. Η χρήση αυτού του άρματος περιόρισε κατά πολύ τις ανθρώπινες απώλειες.
Τζούνο μπιτς
Καναδοί στρατιώτες στην Τζούνο μπιτς. 7 Ιουνίου 1944
Εδώ αποβιβάστηκε η 3η Καναδική μεραρχία. Οι Καναδοί έφεραν πολύ βαριά την ήττα και εξουδετέρωση της 2ης καναδικής μεραρχίας στην απόβαση της Διέππηςτο 1942. Από αυτή την αποτυχία, ωστόσο, είχαν διδαχτεί πολλά. Η γερμανική αντίσταση στο Κουρσέλ-συρ-Μερ (Courselles-sur-Mer) κάμφθηκε σύντομα και οι Καναδοί προέλασαν σχεδόν αυθημερόν, προς τον αντικειμενικό τους στόχο, το αεροδρόμιο του
Περισσότερα... »
