
Τελικά νομίζω ότι μπορώ να δώσω μια εξήγηση στην ερώτηση «γιατί οι φυσικές φωτογραφίες μας αρέσουν περισσότερο από τις στημένες?».
Όταν τραβάμε φωτογραφία έναν άνθρωπο (πορτρέτο, ολόσωμη οτιδήποτε) και δε μας αντιλαμβάνεται έχει μια συγκεκριμένη στάση (το πρόσωπο ή-και το σώμα του) που, αποτυπώνοντάς τη στο χαρτί, μεταφέρεται και αυτό ακριβώς που μας «λέει» εκείνη τη στιγμή η αυθόρμητη στάση του. Γλώσσα του σώματος.
Όταν βέβαια τραβάμε φωτογραφία και ο φωτογραφούμενος ποζάρει, στήνεται με αποτέλεσμα από την αγονία ή την ντροπή ή την αμηχανία εκείνης της στιγμής να παγώνει και να «σβήνει» άθελά του τα «λόγια» που θα μας μετέφερε η γλώσσα του σώματός του.
Αυτό ισχύει για εκείνους που δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με το φακό.
Όλα αυτά βέβαια τα αντιλαμβανόμαστε υποσυνείδητα και γι’ αυτό πολλές φορές μια φωτογραφία που δεν είναι εντυπωσιακή μας αρέσει πάρα πολύ.
Για παράδειγμα έχω προσέξει φωτογραφία προσώπου που, ποζάροντας με ένα προσποιητό χαμόγελο, ξεθωριάζει η ομορφιά του σε σχέση με μια άλλη φωτογραφία του ίδιου που δε χαμογελά αλλά έχει ένα φυσικό, αληθινό μορφασμό στο πρόσωπό του. Εκεί φαίνεται πιο όμορφη και πιο ζωντανή η φωτογραφία. Το προσποιητό χαμόγελο δε εντοπίζεται τις περισσότερες φορές παρά μόνο υποσυνείδητα.
Για επαγγελματίες τέλος δε θα αναφέρω κάτι γιατί προφανώς έχουν τη γνώση και τη πείρα να ποζάρουν επιτυχώς. Είναι κάτι σαν υποκριτική.
Περισσότερα... »