(Δημoσιεύτηκε στα ΝΕΑ της 18ης -3-2010)
Περισσότερα... »
skip to content
Lasithi Blogs » Ιστολόγιο Ι.Σ. | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Λασιθίου με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
5657 άρθρα από 56 πηγές
Aa - Zz
(3019)
Αα - Ωω
(2638)
-Γιατί παιδάκι μου μου φέρνεις νερό κάθε τρεις και λίγο;-Γιατί πρέπει να βγάζουμε δουλειά 16 μηνών σε 12.Ο Ν. Καζαντζάκης είδε το φως του ηλίου στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη τον Φλεβάρη του 1883. Χρόνια σκλαβιάς, υποταγής, ατιμώσεων, σκληρότητας, με το όραμα της ελευθερίας ζωντανό, καθημερινή ανάγκη και στόχος ιερός.
Μεγάλωσε σε οικογενειακό περιβάλλον αυστηρά θρησκευτικό, πατριωτικό και γαλουχήθηκε απ’ αυτό στον ιδεαλισμό, την αναζήτηση της αλήθειας, με το όραμα της απελευθέρωσης «του θεριού που κείτουνταν στη θάλασσα», του γενέθλιου τόπου του που ύμνησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του.
Στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του, γνώρισε τον Τζαίημς, τον Μπερξόν και τον Νίτσε. Από τον πρώτο έμαθε να απορρίπτει την ύπαρξη του δεδομένου και του τελεσίδικου στην καθημερινή του ζωή, από τον δεύτερο εμπνεύστηκε το όραμα του αγωνιζόμενου για την προσωπική του τελειότητα ανθρώπου. Ο Μπερξόν υπήρξε, ίσως, ο πιο σημαντικός του δάσκαλος. Στον μεγάλο γερμανό στοχαστή είναι αφιερωμένη η διδακτορική του διατριβή: «Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας».
Όπως θα περίμενε κανείς ο Νίτσε επέδρασε πάρα πολύ στον Καζαντζάκη με την κοσμοθεωρία του. Ο ίδιος έγραψε για τις επιδράσεις που δέχθηκε: «Ο Νίτσε με δίδαξε (...) πως δεν πρέπει ποτέ να ’χεις μια αντίληψη για τη ζωή που να σου επιτρέπει ελπίδες και ανταμοιβές. Είσαι ελεύθερος άνθρωπος, όχι μισθοφόρος (...). Να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, [αυτή] είναι η αληθινή ελευθερία».
Τι αποδέχεται, τι αμφισβητεί, τι απορρίπτει ο Καζαντζάκης από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία; Ποια τα σημεία σύγκλισης και πού είναι εμφανής η αποστασιοποίηση; Τι είδους υπαρξιακά ερωτήματα αναδύονται από το έργο των δυο μεγάλων στοχαστών και πόσο επίκαιρα είναι σήμερα; Πώς μπορούμε να σταθούμε κριτικά στις σκέψεις τους;
Στην έκτη διάλεξη της σειράς «Πατριδογνωσία», τις οποίες διοργανώνει η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου η φιλόλογος Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα θα αναπτύξει το θέμα «Φρειδερίκος Νίτσε - Νίκος Καζαντζάκης: Η συνάντηση δυο γιγάντων», επιδιώκοντας μια προσέγγιση στη σκέψη των δυο αυτών μεγάλων στοχαστών.
Η Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πάντειο. Διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση του Νομού Λασιθίου, είναι έγγαμη, και μένει μόνιμα στον Άγιο Νικόλαο.
Οι νεολογισμοί είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι στον προσδιορισμό των εφευρέσεων, των νέων φαινομένων, ή των παλαιών ιδεών που έχουν ενταχθεί σε ένα νέο πολιτιστικό πλαίσιο. Ο όρος «ηλεκτρονικό ταχυδρομείο», όπως χρησιμοποιείται σήμερα, είναι ένα παράδειγμα ενός νεολογισμού.
Ένας άλλος είναι ο "προσοντούχος αγράμματος", όρος που όπως και το "ηλεκτρονικό ταχυδρομείο" έχει μπει πάρα πολύ έντονα στη ζωή μας.
Μια χαρά τα διάβασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ Πεταλωτής τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.
Ήταν όμως δουλειά του η ανακοίνωσή τους; Που ήταν οι αρμόδιοι υπουργοί; Που ήταν ο πρωθυπουργός;
«Είναι και πολιτικό θέμα- μία κυβέρνηση που παίρνει τόσο οδυνηρά μέτρα δεν μπορεί να αναθέτει την ανακοίνωσή τους σε εκείνον που δεν μπορεί να αρνηθεί το θλιβερό καθήκον. Είναι κλασικό παράδειγμα στρουθοκαμηλισμού και πολύ αρνητικό μήνυμα για την ελληνική κοινωνία, που δεν το έχει σε τίποτα να συνεχίσει την κλασική της συμπεριφορά της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής, σε καιρούς που κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό. (…)
Η μικρή αυτή λεπτομέρεια έδειξε ότι στην κυβέρνηση μπορεί να είναι έτοιμοι να αποφασίσουν τα πάντα αλλά επίσης αρνούνται να αναλάβουν το παραμικρό προσωπικό πολιτικό κόστος για τις αποφάσεις τους. Αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι μπορείς να προσδοκάς πολιτικά οφέλη μόνο όταν δείχνεις ότι δέχεσαι και τη ζημιά» γράφει ο Στέφανος Τζανάκης στα σημερινά (6-3-10) ΝΕΑ. Ομολογούμε δεν το είχαμε προσέξει.
Ας κάνουμε θαρραλέα την αυτοκριτική μας: Για ποια πράγματα θα πρέπει να καμαρώνουμε σήμερα; Τη διαφθορά, την ποιότητα ζωής, την προστασία του περιβάλλοντος, την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, τη δικαιοσύνη, τα επίπεδα εγκληματικότητας, την παιδεία, τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα, την εφαρμογή της ισονομίας;…
Θυμωμένοι είμαστε, και πώς να μην είμαστε, ας κάνουμε όμως το θυμό μας δημιουργία. Μπορούμε;
Στην έκτη διάλεξη της σειράς «Πατριδογνωσία», τις οποίες διοργανώνει η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου, τη Δευτέρα 8 Μαρτίου, η φιλόλογος Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα θα αναπτύξει στο Επιμελητήριο Λασιθίου, στον Άγιο Νικόλαο, το θέμα «Φρειδερίκος Νίτσε- Νίκος Καζαντζάκης: Η συνάντηση δυο γιγάντων».
Φλεβάρη του 1883 είδε το φως στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη ο Ν. Καζαντζάκης. Χρόνια σκλαβιάς, υποταγής, ατιμώσεων, σκληρότητας, με το όραμα της λευτεριάς ζωντανό, καθημερινή ανάγκη και στόχο ιερό.
Μεγάλωσε σε οικογενειακό περιβάλλον αυστηρά θρησκευτικό, πατριωτικό και γαλουχήθηκε απ’ αυτό στον ιδεαλισμό, την αναζήτηση της αλήθειας και με το όραμα της απελευθέρωσης «του θεριού που κείτουνταν στη θάλασσα», του γενέθλιου τόπου του, που ύμνησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του.
Στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, γνώρισε τον Τζαίημς, τον Μπερξόν και τον Νίτσε. Από τον πρώτο έμαθε να απορρίπτει την ύπαρξη του δεδομένου και του τελεσίδικου στην καθημερινή μας ζωή, από τον δεύτερο εμπνεύστηκε το όραμα του αγωνιζόμενου ανθρώπου για την προσωπική του τελειότητα. Ο Μπερξόν στάθηκε ίσως ο πιο σημαντικός δάσκαλος για τον Καζαντζάκη. Στον μεγάλο γερμανό στοχαστή είναι αφιερωμένη η διδακτορική του διατριβή: «Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας».
Όπως θα πρέπει να περιμένει κανείς ο Νίτσε επέδρασε πάρα πολύ στον Καζαντζάκη με την κοσμοθεωρία του. Ο ίδιος έγραψε για τις επιδράσεις του αυτές: «Ο Νίτσε με δίδαξε (...) πως δεν πρέπει ποτέ να ’χεις μια αντίληψη για τη ζωή που να σου επιτρέπει ελπίδες και ανταμοιβές. Είσαι ελεύθερος άνθρωπος, όχι μισθοφόρος (...). Να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, [αυτό] είναι η αληθινή ελευθερία».
Τι αποδέχεται, τι αμφισβητεί, τι απορρίπτει ο Καζαντζάκης από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία; Ποια τα σημεία σύγκλισης και πού είναι εμφανής η αποστασιοποίηση; Ποια αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα, διαρκώς επίκαιρα, αναδύονται μέσα από το έργο και των δύο διανοητών; Είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα επιχειρήσει μια κριτική αντιμετώπιση η κα Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα στη διάλεξή της.
Η Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πάντειο. Διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση του Νομού Λασιθίου, είναι έγγαμη και μένει μόνιμα στον Άγιο Νικόλαο.
Παρακολουθώ με αγωνία τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικονομία της Χώρας μας και ως πολίτης αυτής αισθάνομαι την ανάγκη να βοηθήσω. Θεωρώ ότι είναι χρέος απέναντι στην πατρίδα μου, η οποία με τίμησε με τον αξίωμα του ευρωβουλευτή, να παραιτηθώ από την σύνταξη που λαμβάνω από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους λόγω της θητείας μου στο Ευρωκοινοβούλιο, μέχρι η Χώρα να εξέλθει από την οικονομική κρίση, ώστε να μην επιβαρύνω τον κρατικό προϋπολογισμό. Κλπ κλπ
Νάνα ΜούσχουρηΓράφει ο Ξυδάκης στην Καθημερινή (28-2-10): "Μια μαυρίλα απλώνεται στη χώρα, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, εκεί όπου ήδη στενάζουν μαγαζιά και μικροεπιχειρήσεις. Πριν ακόμη πλακώσει η ύφεση και στείλει σαραντάρηδες και πενηντάρηδες στην ανεργία, οι ψυχές πλακώνονται από απαισιοδοξία, αυτοϋποτίμηση, αυτολοιδορία· από την ταγκή γεύση της ήττας. Σαν εκκρεμές. Από την έπαρση του Ελληναρά, στη βαθιά αυτοϋποτίμηση του ραγιά. Από την αυθάδεια του αλαζόνα, στην άνευ όρων παράδοση του προσκυνημένου, του ψυχικά ηττημένου.
Πολύ χειρότερη από τη χρεοκοπία, ίσως και από τη μακρά ύφεση που αναγγέλλεται, είναι η μοιρολατρία, το άφημα στην πτώση, η αποδοχή της ήττας χωρίς αγώνα, χωρίς σκέψη. Η απώλεια της πίστης στις ίδιες δυνάμεις. Αυτογνωσία και πίστη χρειαζόμαστε τώρα. Ποιος μπορεί να εμπνεύσει πίστη και κουράγιο σε αυτόν τον δοκιμαζόμενο λαό, τούτη την ώρα της κρίσης; Από πού θα αντλήσουμε κουράγιο, να διορθώσουμε πορεία και να ατενίσουμε το μέλλον; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Στα καφενεία μέμφονται τους πολιτικούς. Ορθά. Πρόδωσαν την εμπιστοσύνη, πολιτεύτηκαν με ψέματα, εμπορεύτηκαν ελπίδες, καλλιέργησαν τη συναλλαγή, αποθέωσαν την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, έσπειραν τη διαφθορά έως τις εσχατιές της διοίκησης. Και η κοινωνία, εκμαυλισμένη, μπουκωμένη trash, υπερδανεισμένη, χωρίς κρίσιμες πληροφορίες, χωρίς γνώση, υπέκυψε, συναλλάχθηκε, ανέχθηκε· χρεοκόπησε ηθικά και ψυχικά, παραδόθηκε και υποτάχθηκε.
Αυτήν την εβδομάδα των παθών, μία από τις πολλές εβδομάδες που θα ’ρθουν, η Ελλάδα την πέρασε πτυόμενη σε όλα τα ευρωπαϊκά μίντια, με τους Ελληνες αποσυνάγωγους και απορριπτέους, παραδομένους στα πιο αρχαϊκά στερεότυπα της «Ευρώπης των λαών και της δημοκρατίας», στα στερεότυπα των βλοσυρών νοικοκυραίων και των κίτρινων φυλλάδων. Χλεύη και ρατσιστικά κλισέ - ίδια με αυτά που αντιμετωπίζουμε εμείς τους πιο αδύναμους. Στερεοτυπική σκέψη, στενομυαλιά, μνησικακία, υποκρισία: η προαιώνια εξάρτυση των κλειστών κοινωνιών. Σαν ξόρκι απέναντι στον ατυχήσαντα: ευτυχώς που δεν είμαστε εμείς, ευτυχώς που το έπαθε αυτός και όχι εμείς, καλά να πάθει, του άξιζε. Ιδού τι απομένει από το πνεύμα της ενωμένης Ευρώπης των λαών, την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνοχής: η μνησικακία, η μοχθηρία, η κλειστότητα των νοικοκυραίων. Και η μετακύλιση της ενοχής στους ώμους των άτυχων".
Με αφορμή την επίσκεψη στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών και την αντίστοιχη στο λαϊκό του Σχιστού σχολιάζει ότι οι άνθρωποι που στηρίζουν την υγιή Ελλάδα δεν την αξίζουν αυτή την τύχη.
Πραγματικά όμως θα έχουμε λάβει το μήνυμα αν όλα αυτά αποτελέσουν μια νέα αρχή. Αν γίνουν αφορμή να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Αν η συγκυρία αναδείξει ανθρώπους που δεν θα υπολογίζουν την επανεκλογή τους περισσότερο από το μέλλον αυτού του τόπου και την αξιοπρέπεια των πολιτών του.
Ας δούμε το πρόβλημα κατάματα κι ας το πάρουμε σοβαρά. Ας ελπίσουμε ότι θα αξιοποιήσουμε κάτι από αυτή τη συγκυρία. Η μέχρι τώρα συμπεριφορά μας δεν επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι.
Μας βγήκε ζόρικη η προεδράρα. Κάλεσε λέει τον Γερμανό και του είπε καθαρά και ξάστερα να προσέχουν τι κάνουν εκεί στη Γερμανία γιατί θα πάρει αυστηρά μέτρα.
Δηλαδή τι θα κάνει; Θα τους δείρει; Θα τους κόψει τη βοήθεια; Θα τους απαγορεύσει να έρχονται στη χώρα μας; Θα μας δώσει, όλων ημών, οδηγία να κάνουμε μποϊκοτάζ στα προϊόντα τους;
Τον άλλονε τον θυμάστε που το πιάσανε στα πράσα με το καλαμπόκι που τους άφησε σύξυλους του κουτόφραγκους με την αποστομωτική απάντηση: «όταν εσείς ζούσατε στα δέντρα εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες!» Αμέ, όχι παίζουμε. Άντε να απαντήσουνε οι Γότθοι…
Και να τα μας πάλι… Ο Γερμανός πρέσβης σύμφωνα με την ελληνική αντίληψη θα πρέπει να κάνει νταντά το Focus. Αυτή είναι η αντίληψη που έχουμε για την δημοκρατία, την ελευθερία του τύπου κλπ κλπ αξίες που ναι μεν ξεκίνησαν από δω αλλά έχουν φύγει προ πολλού. Πως αλλιώς να ερμηνευτούν αυτά τα ωραία: εσείς δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε, βρωμοναζί κλπ κλπ
Καιρός νομίζω είναι να κάνουμε ένα ενιαίο μέτωπο με τους Αγιατολαχ που επικήρυξαν το Ρούσντι και τον Δανό σκιτσογράφο για τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ.
Αντί να ζητάμε τα ρέστα από όλη τη συμμορία των ανίκανων που μας έχει φέρει στο χείλος του γκρεμού μας φταίει το Focus. Αλλά με τις τζάμπα μαγκιές και τα «αριστερά Κουροπάτιν» έχουμε γίνει οι ξεφτίλες του κερατά, χωρίς να φταίμε, δίχως εξαίρεση, όλοι μας.
Και σαν να μην έφταναν αυτά είχαμε και τον Δήμαρχο: «Μας χρωστάτε τα Καλάβρυτα, το Δίστομο …».
Το ξέρετε καλά το κόλπο, χρόνια τώρα στο κλαρί, του Γκιαούρη το γινάτι κρατάει τρεις μέρες. Την τέταρτη ξανά λαμόγια θα ψηφίσει. Αυτούς που από τον καναπέ και τα σκυλάδικα αλώνουν τα Σκόπια, τη Βόρεια Ήπειρο, μέχρι την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη καβάλα στ’ άλογο μπαίνουν. Τον Δήμαρχο τον θέλουνε νταή. Όχι να λύνει τα προβλήματα που μας έχουν κάνει Κάιρο, αλλά να βγαίνει και να εκφράζει το εθνικό μας νταηλίκι και την τζάμπα μαγκιά. Αυτόν θα ξαναβγάλουμε γιατί έχει πάνω του όλα τα καλά της φυλής μας.
Τι να κάνουμε… αυτούς έχουμε αυτούς εμπιστευόμαστε…
Το χρέος μας, όπως δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της 10-1-2010
Αποσπάσματα από το άρθρο του Θ. Τάσσιου που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της 7-2-2010
(…) «ο Λαός-μας όλο και περισσότερο θέλγεται από υπεραπλουστευτικές ερμηνείες και αντίστοιχα λεξιμαγικά αιτήματα- όλα απότοκα μιας ανεπαρκέστατης πολιτικής μόρφωσης». Ενώ οι λαϊκόφιλες (αλλ΄ αντιλαϊκίστικες) φωνές διαπίστωναν ότι «οι μυωπικές προτεραιότητες τις οποίες κραυγαλέως υπαγορεύομε στους πολιτικούς μας, εκδηλώνονται με σαφέστατα φαινόμενα υπανάπτυξης». (Το Βήμα, Φεβρ. 2009). Αλλά υπανάπτυξη και «ευμάρεια» σημαίνει μαθηματικώς «Δανεικά».
Με συμπαθάτε που θα στεναχωρηθεί ο πάναγνος λαός-μας, αλλά όλο τούτο το τριακονταετές ρεζιλίκι, σαφέστατα υποδεικνύει τη μόνη εφικτή διάγνωση: «Δυστυχώς Ηθοπτωχεύαμε Σταδιακώς».
Εξ ού και μιά απ΄ τις παλαιότερες φωνές εγρήγορσης έλεγε «Χρειάζεται να διδάξομε Μπέσα» (Βήμα, 07.10.2007), μέσω ενός 15-ετούς πλάνου Ηθοπαιδείας σε εθνική κλίμακα- ενός πλάνου κατεξοχήν πολιτικού (και δυσχερέστατου, φυσικά): Διότι δέν πρόκειται για εύκολη μετακένωση γνώσεων από καθέδρας, αλλά για απόκτηση πρακτικής ηθοπολιτικής δεξιότητας, μέσω μεθοδευμένης Μαθητείας και Συγχρωτισμού με το Παράδειγμα. Πάντα περιμένω το ραντεβού που ζήτησα προς τούτο απ΄ τον τότε πρόεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου...
Ολόκληρο το άρθρο: «…δυστυχώς ηθοπτωχεύσαμε»
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε μέχρι εδώ. Για να είμαστε πιο ακριβείς: καλά φάγανε… Και μας αφήσανε τα πικρά ποτήρια. Που απ’ ότι φαίνεται μόλις τώρα τ’ ακουμπήσαμε στα χείλη μας. Τύχη αγαθή που λένε και τα πτυχία…
Αλλά τέτοιοι είμαστε. Κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Μας βαράνε όλοι άδικα. Είμαστε και άτυχοι, μας ζηλεύουνε κιόλας, βάλε και τον ξένο παράγοντα. Μέχρι το κακό το μάτι…
Και το βιολί βιολάκι! Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Καταγγελίες επί καταγγελιών και λόγια της πλώρης. Ποιος έστησε τις μηχανές; Ποιος τις κομπίνες; Ποιος τα τσέπωσε παράνομα; Ποιος ξεγέλασε την εφορία; Ποιος εκβίασε τους φουκαράδες τους υπαλλήλους του; Ποιος πήρε τα παιδιά των stage για να του βγάλουν μαύρα μεροκάματα; Ποιος πήρε τους οικονομικούς μετανάστες και τους έστυψε; Ποιος πήρες τις παράνομες επιδοτήσεις; Ποιος τσέπωσε αναπηρική σύνταξη μαϊμού; Ποιος χρησιμοποιεί την εξουσία για λαμογιές και εκβιασμούς; Ποιος καταφεύγει στη γνωριμία και το μέσο για να "φτιαχτεί"; Ποιος τα παίρνει από λάδωμα; Πάντως όχι αυτοί που είναι πίσω από τα σίδερα, τα λεβέντικα...
Δυστυχώς η μαγκιά που εντάσσεται στις προηγούμενες κατηγορίες φοράει καλά ρούχα, κυκλοφορεί με καλά αυτοκίνητα, πετάει πανέρια στις μπουζουξούδες, τρώει σε καλά εστιατόρια, έχει καλούς τρόπους, έχει τακτοποιήσει τα παιδιά της και γενικώς δεν έχει κάτι πάνω της που να δείχνει στο γυμνό μάτι τη λαμογιά της και τα συμπαρομαρτούντα.
Αλλά θα ήθελα πολύ κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ενώ οι πάντες, από αυτούς που διαχειρίζονται πλέον την εξουσία, αναφέρονται και καταφέρονται λάβροι για όλη αυτή τη σαπίλα δεν τσιμπήσανε τόσους μήνες κανένα ακόμα να τονε στείλουνε στην ψειρού. Δεν μπορεί να έχουν έρθει τα πάνω κάτω και να γίνανε μόνα τους, μόνο από ατζαμοσύνη…
Στην πέμπτη διάλεξη της σειράς «Πατριδογνωσία», τις οποίες διοργανώνει η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου, τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης Τηλέμαχος Μουδατσάκης θα αναπτύξει στο Επιμελητήριο Λασιθίου, στον Άγιο Νικόλαο, το θέμα «Το Κρητικό θέατρο της Αναγέννησης».
Το Κρητικό θέατρο της Αναγέννησης με αφετηρία τα Ευρωπαϊκά πρότυπα έχει δημιουργήσει έναν εντελώς δικό του πολιτισμό, όχι μόνο θεατρικό αλλά και γλωσσικό. Κυριότεροι εκπρόσωποι ο Γεώργιος Χορτάτσης, ο Ι.Α. Τρωίλος, ο Μ.Α. Φώσκολος, ο Αντώνιος Πάντιμος και κυρίως ο Βιτσέντζος Κορνάρος με τον «Ερωτόκριτο» και την «Θυσία του Αβράαμ», έργο επίσης του μεγάλου Στειακού, όπως υποστηρίζεται σε πρόσφατες έρευνες.
Από πού εμπνεύστηκε την «Ερωφίλη» ο Χορτάτσης; Τι διαδραματίζεται στο έργο του «Κατσούρμπος»; Πόσο επηρέασε ο Τορκουάτο Τάσσο τον «Ροδολίνο» του Τρωίλου; Ποιες επιδράσεις έχουν δεχθεί οι Φώσκολος και Πάντιμος στα έργα τους «Φορτουνάτος» και «Ερωτική πίστη» αντίστοιχα; Γιατί ο «Ερωτόκριτος» θεωρείται ένα από σπουδαιότερα έργα του τόπου μας; Τι είναι αυτό που κάνει τους ερευνητές να μιλούν με βεβαιότητα για τον συγγραφέα της «Θυσίας του Αβραάμ»; Είναι μερικά ερωτήματα στα οποία θα επιδιώξει να δώσει απαντήσεις ο Καθηγητής Τηλέμαχος Μουδατσάκης.
Η εισήγηση θα επιμείνει στις δραματουργικές ιδιαιτερότητες, τον μύθο, τη γλώσσα, την πλοκή και την οικονομία του συνόλου των έργων του Κρητικού Θεάτρου που ήκμασαν κατά τους 16ο και 17ο αιώνες.
Ο Τηλέμαχος Μουδατσάκης είναι Καθηγητής Θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Πρόεδρος του Διδασκαλείου Δ.Ε και σκηνοθέτης του θεάτρου. Το διδακτορικό του εκπόνησε στη Σορβόννη. Έχει συγγράψει αρκετές μελέτες και δοκίμια, έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από 35 έργα (Σαίξπηρ, Αισχύλο, Ευριπίδη, Μολιέρο) σε μεγάλα θέατρα (Εθνικό, Κ.Θ.Β.Ε., Δημοτικό Θέατρο Κρήτης). Έχει ιδρύσει το θέατρο των Vivi με έδρα το Ηράκλειο.
Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης διδάσκει από το 1993 Φιλολογίες του Θεάτρου, Αφηγηματολογία, Αγωγή του προφορικού λόγου, Καινοτόμες δράσεις στην προοπτική του Θεάτρου ως επιστήμη και ως πρακτική Τέχνη στην εκπαίδευση. Έχει εκδώσει έξι μονογραφίες όπως «Το θέατρο ως πρακτική τέχνη στην εκπαίδευση» κ.α.. Έχει ακόμα κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα «Άμφια Εταίρας», το οποίο ήταν υποψήφιο για το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας το 2008.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη στο κοινό.
Με την ευκαιρία... θυμηθήκαμε το πολύ ωραίο τραγούδι του Μιχάλη Μπουρμπούλη σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι από το δίσκο "τα τραγούδια της Ελένης" με την αξέχαστη Μαρία Δημητριάδη.
|
|
|
Ο Σταμάτης Κραουνάκης σε συνέντευξη στη Σεμίνα Διγενή:
...
-Ποιόν απεχθάνεστε περισσότερο σ αυτήν τη χώρα και γιατί;
-Απεχθάνομαι τους πλουσίους που κλέβουν την εφορία.
...
-Γιατί στην τηλεόραση όλοι μαγειρεύουν;
-Γιατί δεν μαγειρεύουν στα σπίτια τους.
...
-Ποιό εμβόλιο, κατά τη γνώμη σας χρειαζόμαστε οι Ελληνες;
-Της μνήμης.
Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς, και πάντως πολύ πιο πριν από την διαπίστωση του Ηράκλειτου ότι «τα πάντα ρει». Στις μέρες μας αυτό που χαρακτηρίζει τις αλλαγές είναι οι μεγάλες ταχύτητες με τις οποίες συντελούνται αυτές. Σίγουρα αυτό, εκτός των άλλων, δημιουργεί και μια σχετική αδυναμία όχι μόνο στην συνειδητοποίηση των αλλαγών αλλά ακόμα και στην απλή παρακολούθησή τους.
Για να μην αναφερθούμε στις τεχνολογικές αλλαγές, στους υπολογιστές και στις επικοινωνίες, όπου έχουμε χάσει κυριολεκτικά τον μπούσουλα, στο χώρο των Μαθηματικών από τη δεκαετία του ’60 και μέχρι σήμερα έχουν δεκαπλασιαστεί οι θεωρίες που είχαν διατυπωθεί μέχρι τότε.
Θυμάμαι κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’70 μια μεγάλη απεργία στις εφημερίδες που είχε ως αφορμή το πέρασμα από τα τυπογραφικά στοιχεία και το αντιμόνιο στη φωτοσύνθεση. Ποιος θα το ’λεγε ότι σήμερα οι εφημερίδες με τη μορφή που ξέρουμε οδεύουν προς το τέλος τους, αφού οι ηλεκτρονικές εκδόσεις τείνουν να πάρουν τη θέση τους;
Στο πλαίσιο των καθημερινών, σχεδόν, αλλαγών πολλές είναι οι σχολές που τροποποιούν τα προγράμματα σπουδών τους, προσφέροντας πακέτα προσαρμοσμένα στις νέες ανάγκες των κοινωνιών, επισημαίνεται σε άρθρο των «Νew Υork Τimes» («Τα μεταπτυχιακά του μέλλοντος», Τα ΝΕΑ 23-1-10, επιμέλεια Π. Δημητρολόπουλος).
Σε μια εποχή που κανείς δεν ξέρει τι πρέπει να σπουδάσει, για να έχουν μια προοπτική οι σπουδές του, το πανεπιστήμιο Τhomas College στο Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών προβάλλει με αυτοπεποίθηση τις υπηρεσίες του: Αν με το πτυχίο μας δεν βρείτε δουλειά σε έξι μήνες ελάτε να κάνετε μεταπτυχιακό δωρεάν, λέει. Θα πρέπει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι τα μεταπτυχιακά και στην Ελλάδα έχουν δίδακτρα και δεν προσφέρονται δωρεάν.
Το άρθρο αναφέρεται στην σιωπηρή, όπως την χαρακτηρίζει, επανάσταση που συντελείται αυτή την περίοδο στις ΗΠΑ και επισημαίνει, επίσης, την περίπτωση του πανεπιστημίου του Όστιν στο Τέξας, το οποίο προσάρμοσε ακόμα και τα προγράμματα των φιλολογικών τμημάτων του ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της αγοράς.
Οι αλλαγές που συντελούνται στο χώρο της εκπαίδευσης δεν αφορούν μόνο την Εσπερία. Είναι κοινό μυστικό αυτό που γίνεται με τα μεταπτυχιακά και στην Ελλάδα. Ελάχιστοι πλέον είναι αυτοί που περιορίζονται στην απόκτηση μόνο του βασικού πτυχίου. Μπορεί όμως να διαβεβαιώσει κανείς ότι όλα τα μεταπτυχιακά δημιουργούν προϋποθέσεις για την εξασφάλιση μιας κάποιας θέσης στην αγορά εργασίας; Οι προοπτικές που διαφημίζονται στα φυλλάδια των πανεπιστημίων πόσο βάσιμες είναι;
Το άρθρο των «New York Times» είναι αφιερωμένο στα «Δέκα μεταπτυχιακά του μέλλοντος», που κατά το άρθρο είναι:
«Η αφηγηματική Ιατρική», «η εσωτερική ασφάλεια», «η Πληροφορική ασφάλεια» (σχετίζεται με την ασφαλή διακίνηση πληροφοριών μέσω δικτύων και Διαδικτύου), «η αστική αειφορία» (αρμονική σύζευξη αστικού περιβάλλοντος και οικολογίας).
Τα μάστερ εξειδίκευσης στη διοίκηση επιχειρήσεων, πάνω κάτω, αντιλαμβανόμαστε ότι σε ένα καθεστώς ελεύθερης οικονομίας και ανταγωνισμού που ζούμε θα πρέπει να έχουν σημαντική ζήτηση. Εκεί όμως που φαίνεται ότι ανοίγονται νέες προοπτικές είναι στα μάστερ διοίκησης εκπαιδευτικών μονάδων. Μα ποιών εκπαιδευτικών μονάδων, θα πείτε. Εδώ τα κυρίαρχα κριτήρια στην επιλογή των στελεχών είναι η αρχαιότητα και η πολυσυζητημένη συνέντευξη. Ναι αλλά δεν αναφερόμαστε στην Ελλάδα. Η περιγραφή του τίτλου αναφέρεται στις προοπτικές των σπουδών σύμφωνα με τις οποίες ο διευθυντής θα είναι ικανός να μετατρέψει τη σχολική μονάδα, ακόμα κι αν αυτή βρίσκεται σε παρακμιακή κατάσταση, και να την κάνει δυναμικό εργαστήριο νέων εκπαιδευτικών μεθόδων. Αναφέρεται, βέβαια, το άρθρο και στις ικανότητες του στελέχους να δραστηριοποιεί μαθητές και καθηγητές ώστε να δημιουργούνται κλίμα και εκδηλώσεις ζωντανού εκπαιδευτικού οργανισμού. Στις ΗΠΑ και στις άλλες χώρες των πολλών αυτοδιοικούμενων σχολείων οι τεχνικές του καλού μάνατζμεντ στον χώρο της εκπαίδευσης θεωρούνται πλέον ένα απαραίτητο εφόδιο και οι διευθυντές με τα ανάλογα προσόντα εκτός του ότι είναι καλά αμειβόμενοι είναι και περιζήτητοι.
Άλλα περιζήτητα μάστερ αφορούν τις «Πράσινες κατασκευές», τη «Μηχανική του ‘καθαρού’ αυτοκινήτου» και την «Πολιτιστική βιωσιμότητα». Και βέβαια, όπως θα περιμέναμε, τα νέα διαδραστικά μέσα είναι, ακόμα, ένας τομέας με μεγάλη ζήτηση. Στην εποχή των πολυμέσων, του Διαδικτύου, των μπλογκς της κοινωνικής δικτύωσης είναι φανερό, σε όσους έχουν ακόμα και μικρή εμπειρία χρήσης μ’ αυτές τις τεχνολογίες, ότι η ενημέρωση περνάει σε άλλη φάση και γι’ αυτό και οι προοπτικές που ανοίγονται σ’ αυτόν τον τομέα μεγάλες.
Ο Πρετεντέρης στο σημερινό ΒΗΜΑ σχολιάζοντας τα όσα γράφονται στον παγκόσμιο τύπο για τη χώρα μας τις τελευταίες μέρες επισημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο το οικονομικό που προβάλλεται εδώ. Το κύριο πρόβλημα είναι αυτό της αξιοπιστίας της χώρας μας. «Και ότι αυτό που κυρίως πλήττει τη χώρα είναι η εικόνα της. Η εικόνα μιας κοινωνίας βυθισμένης στην αμεριμνησία, χωρίς καμία αίσθηση προσπάθειας και πειθαρχίας, η οποία ζει κοροϊδεύοντας τον κόσμο και κυρίως τους συνεταίρους της. Μια εικόνα που ενοχλεί, όταν δεν εξοργίζει». Τα ψεύτικα στοιχεία που στέλνουμε στα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα. «Μα είναι δυνατόν ένα κράτος να ψεύδεται;», ρωτούν όσοι αφελείς προέρχονται από χώρες όπου το ψέμα είναι παράπτωμα και όχι μέθοδος άσκησης πολιτικής.
Για να πω τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό που είμαστε δεν αρέσει σε κανέναν και ούτε μας πιστεύουν όταν υποσχόμαστε να γίνουμε καλύτεροι. Πολύ φοβούμαι, δηλαδή, ότι ονομάστηκε «έλλειμμα αξιοπιστίας» κάτι που στην πραγματικότητα είναι «έλλειμμα εκτίμησης» και το οποίο χρειάζεται πολλά περισσότερα από ένα Σχέδιο Σταθερότητας για να αντιμετωπιστεί» καταλήγει στο άρθρο του ο Πρετεντέρης.
«Αφού στην κοινωνία επικρατεί η άποψη πως νόμος είναι ό, τι προσδιορίζει ως δίκιο του ο καθένας και οι πολιτικοί πλειοδοτούν, γιατί να μη βγάλουν άκοπα άλλα 500 εκατομμύρια;» (οι αγρότες που κλείνουν τους δρόμους) γράφει σήμερα στην Καθημερινή ο Μανδραβέλης.
Για το ίδιο θέμα ο Καστριώτης στο ΒΗΜΑ σημειώνει: «Το αγροτικό ζήτημα είναι παλιό και τεράστιο, το δε συνολικό σύστημα των αγροτικών επιδοτήσεων (η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΟΚ) είχε στόχο να εξομαλύνει τη διαδικασία μείωσης του αγροτικού πληθυσμού, ώστε να αποφευχθούν οι βίαιες κοινωνικές μεταβολές που είχαν καταγραφεί στις ΗΠΑ- και στη Βρετανία. Η ΚΑΠ, παρ΄ ότι δεν πρότασσε τις μεσογειακές ιδιοτυπίες, παρέσχε στήριξη για την αλλαγή καλλιεργειών και για τη στροφή σε μη γεωργικά επαγγέλματα. Στον ελληνικό χώρο αυτό δεν έγινε. Μέγα μέρος των αγροτών επέμεινε σε λεγόμενες «τεμπελοκαλλιέργειες» ειδών ασύμφορων, αντιμετώπισε τις επιδοτήσεις ως δωρεές και, βοηθούσης της έκτασης της άδηλης οικονομίας, στράφηκε σε άλλες δραστηριότητες ανεπίσημα, διατηρώντας τύποις την ιδιότητα του αγρότη για την κάρπωση των σχετικών προνομίων.
Προέκυψαν έτσι μικροκοινωνίες ράθυμες και αδιάφορες, αρνητικές στις αλλαγές, μαθημένες στην επιδότηση χωρίς προσπάθεια- όπως στη συνταξιοδότηση χωρίς εισφορές. Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι. Αυτή, όμως, η νοοτροπία δίνει τον τόνο στα μπλόκα.».
Να δούμε μέχρι που μπορεί να πάει αυτή η ιστορία…
Το παρακάτω άρθρο είναι του Πρετεντέρη και δημοσιεύτηκε στο σημερινό ΒΗΜΑ (19-1-2010). Ο τίτλος είναι ο ίδιος του δημοσιευμένου άρθρου. Γράφει ο Πρετεντέρης:
"Σε μια χώρα όπου μέσα σε δύο μήνες καίνε δύο φορές τη Συναγωγή των Χανίων, δεν νομίζω ότι έχει κανένα νόημα να συζητούμε για δικαιώματα μεταναστών. Καλά θα κάνει, λοιπόν, η κυβέρνηση να αποσύρει το σχετικό νομοσχέδιο, μήπως και οι άνθρωποι αναγκαστούν να ψάξουν μια πιο φιλόξενη χώρα για να εγκατασταθούν. Διότι εδώ τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
Oμολογώ ότι η Ελλάδα που ξεδιπλώνεται καθημερινά μπροστά στα μάτια μου δεν έχει καμία σχέση με τη χώρα που ήξερα ή με τη χώρα που θα ήθελα. Εκρήξεις βίας έρχονται να σφραγίσουν ή έστω να συνοδεύσουν όλο και συχνότερες εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας και φανατισμού. Αλλοι δέρνουν στο γήπεδο επειδή οι απέναντι φορούν κασκόλ με διαφορετικά χρώματα. Αλλοι πλακώνονται στην άσφαλτο για ένα κόκκινο φανάρι. Αλλοι βάζουν βόμβες επειδή οι στόχοι τους σκέπτονται διαφορετικά. Αλλοι κλείνουν τους δρόμους επειδή κρίνουν τα αιτήματά τους δίκαια και επιβεβλημένα.
Αλλοι ασκούν τη βία της πλειοψηφίας ή της δυναμικής μειοψηφίας. Αλλοι φρονούν ή διαφωνούν με πείσμα, με αδιαλλαξία, με δυσανεξία, με επιθετικότητα. Αλλοι ασκούν πραγματική ή συμβολική βία, βρίζοντας ή προσβάλλοντας, έτσι... για τσαμπουκά και ψύλλου πήδημα!
Και άλλοι καίνε ή απαγορεύουν τις εκκλησίες εκείνων που πιστεύουν σε έναν άλλο Θεό. Αυτή είναι, λοιπόν, η σημερινή Ελλάδα; Και σε αυτή την Ελλάδα συζητούμε τι θα γίνει με τους μετανάστες και πώς θα ενσωματωθούν στην κοινωνία μας τα παιδιά τους; Ε, λοιπόν, να μην ενσωματωθούν ποτέ. Γιατί να τους δημιουργήσουμε μια ψευδαίσθηση, η οποία θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος μόλις δοκιμαστεί στην πράξη;
Ειλικρινά δεν ξέρω τι συνέβη σε αυτή τη χώρα. Δεν μπορώ να φανταστώ τι σόι άνθρωποι είναι όσοι δέρνουν φτωχομετανάστες στα Πατήσια ή καίνε μια Συναγωγή στα Χανιά. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς προέκυψαν. Δεν μπορώ να καταλάβω τόσο μίσος για ό,τι δεν είναι σαν κι αυτούς. Δεν μπορώ να κατανοήσω την ανασφάλεια και τον φόβο που τους φέρνουν αντιμέτωπους με ό,τι αλλάζει γύρω τους.
Φταίνε οι βεβαιότητες με τις οποίες μας μπούκωναν από μικρούς; Φταίνε τα στερεότυπα και οι ιδεοληψίες που καλλιεργήθηκαν ασυνείδητα και υποσυνείδητα επί δεκαετίες; Φταίει ο κόσμος που αλλάζει χωρίς να μας ρωτήσει; Ισως κάτι άλλο. Ισως όλα μαζί. Μόνο που αυτή η Ελλάδα δεν μας ταιριάζει. Ή μήπως εμείς δεν της ταιριάζουμε;"
Επειδή αυτά που παρατηρεί ο Πρετεντέρης τα βλέπουμε καθημερινά γύρω μας και πολλές φορές έχουμε κάνει τις σκέψεις αυτές, νομίζουμε ότι φταίει η ποιότητα της παιδείας που παρέχεται στα σχολεία τα τελευταία χρόνια καθώς και η ποιότητα της πολιτικής ζωής στη χώρα μας. Δυστυχώς, πιστεύουμε ότι δεν τα έχουμε δει ακόμα όλα.
Μετά από 100 μέρες, γράφει ο Αντώνης Πανούτσος (χρόνια πολλά) στο Πρώτο Θέμα (17-1-10) «όλο και περισσότερο δίνεται η αίσθηση ότι στην Ελλάδα κυβερνάνε τα μέλη ενός Health Club. Ότι ο George μιλάει ενώ κάνει ποδήλατο με την Tina και μετά βρίσκονται με τον Paul για να μιλήσουν για τον πολιτισμό. (…) Στην ομιλία του την Τετάρτη για τις πρώτες 100 μέρες ο Γιώργος Παπανδρέου ανέφερε ως θετικές κυβερνητικές κινήσεις τον νέο φορολογικό νόμο, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, τον νέο εκλογικό νόμο, τη μεταρρύθμιση με τον «Καλλικράτη» και το νομοσχέδιο για τη χορήγηση ιθαγένειας στους μετανάστες. Για το φορολογικό νόμο δεν το συζητάμε. Τα φορολογικά νομοσχέδια ανήκουν στην κατηγορία «no news is good news», αφού κάθε Έλληνας όταν ακούσει φορολογικό νομοσχέδιο ξέρει ότι ακόμα και να του υποσχεθούν ότι με το νέο θα σταματήσει να πληρώνει φόρους, θα καταλήξει να πληρώνει περισσότερους. Αντίστοιχα, κάθε αναφορά σε νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο σημαίνει ότι η κυβέρνηση κάνει προσπάθεια όλα τα Ταμεία να γίνουν σαν το χειρότερο.
Για τον νέο εκλογικό νόμο έχω να πω ότι οι μισοί φίλοι και γνωστοί μου αυτό το πρόβλημα έχουν: «Πώς θα ζήσουμε, ρε αδελφέ, αν η κυβέρνηση δεν κάνει νέο εκλογικό νόμο…». Οι άλλοι μισοί ανησυχούν για τον «Καλλικράτη»… Όσο για το θέμα της ιθαγένειας, ήταν από την αρχή το βασικό αίτημα όλων όσων ψήφισαν ΠΑΣΟΚ. «Να τους ψηφίσουμε για να τους κάνουν Έλληνες πολίτες και να μπορούνε να τους ψηφίζουνε».
Δεν είναι αυτά τα προβλήματα που απασχολούν τους Έλληνες και την ελληνική κοινωνία, γράφει ο Πανούτσος. Η κυβέρνηση δίνει, γράφει, την αίσθηση ότι κάνει ασκήσεις επί χάρτου σαν να αποτελεί ένα «τουριστικό γκρουπ που ήρθε στην όμορφη χώρα μας χωρίς να θέλει ούτε να ενοχλεί, ούτε να την ενοχλούνε. Μια κυβέρνηση που μοιάζει να παίζει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι». (…) «Η αίσθηση που δίνει η κυβέρνηση είναι ότι βρισκόμαστε σε μια κατάστασης που για να φάμε ψάρι κάποιοι πρέπει να βρέξουν κώλο κι αυτοί γράφουν manual για το ψάρεμα στον Ατλαντικό. Έστω και επικοινωνιακά, η κυβέρνηση χρειάζεται να δείξει ότι υπάρχει εκεί που ο κόσμος την αντιλαμβάνεται, στους δρόμους. Για την ώρα, παραφράζοντας τον Βάρναλη, «χάνονται, φεύγουνε μακριά μας, αλλά δεν θα μπούνε στην καρδιά μας». Αν κάποιος το καταλαβαίνει ας το πει στον George, για να το πει στην green Tina, κι αυτή με τη σειρά της στον Paul και αυτός σε κάποιον άλλον, μέχρι να το μάθουνε όλα τα μέλη της κυβέρνησης στον μακρινό πλανήτη όπου κατοικούν» καταλήγει ο Πανούτσος.
![]() |
Copyright © 2008 Lasithi Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 19.03.2010 15:15:17 |
